هپی نیویر

من خوشحالی دو میلیون نفری که دیشب توی تایمز اسکوئر نیویورک جمع شده بودند را نمی فهمیدم. یعنی می دانستم که سال دارد نو می شود. این هم قبول که باید به هر بهانه ای شاد بود ولی نمی توانستم بفهمم که کجای این تکرار ملال انگیز، شادی آور است! هر چه دیشب بچه ها گفتند برویم آتش بازی را تماشا کنیم، بهانه آوردم. فقط دو تا کوچه آنطرف تر بود. و آخر سر هم نرفتیم. هوا را بهانه کردم که سرد است و سرما می خوریم و فلان و بهمان .. بعد هم که شمارش معکوس شروع شد. ده، نه، هشت، هفت، شش ..

از توی تلویزیون هم معلوم بود که دو میلیون نفر دل توی دلشان نیست. دست هایشان را به آسمان بلند کرده بودند. کلاه رنگی پوشیده بودند و بوق و کاغذ رنگی به دست داشتند. یک جایی خوانده بودم که همه ما آدم های کره زمین، به اتفاق یکدیگر در همین سال ۲۰۱۸ ای که گذشت، نزدیک به پانزده میلیون درخت را قطع کرده ایم. همه با هم میلیون ها هکتار زمین زراعی را برای همیشه نابود و با کمک یکدیگر هشت میلیون تن پلاستیک به اقیانوس ها سرازیر کرده ایم. نوشته بود ما که فقط یک صدم درصد از تمام موجودات زنده زمین هستیم، باعث کشتار هشتاد و سه درصد حیات وحش شده ایم! بیشتر از شصت میلیون آدم را از جایی که باید باشند آواره کرده ایم، و در هر دقیقه ای که می گذرد، مرگ بیست و یک کودک که از سوء تغذیه جان می دهند را جلوی چشم هایمان تماشا می کنیم .. من هنوز نمی دانم شادی نو شدن تقویمی قراردادی که اگر اراده کنیم می تواند از هر روزی که بخواهیم شروع شود، قرار است چه چیزی را در کجای این دنیا عوض کند. دیشب در یکی از شلوغ ترین میدان های یکی از بزرگ های شهرهای یکی از قدرتمند ترین کشورهای دنیا، نزدیک به دو میلیون نفر از مردمی که شبیه من و تو اند، برای شروع یک سال تکراری دیگر، دست هایشان را نه به اتحاد، که به دعا برای نازل شدن فردایی رویایی به آسمان بلند کرده بودند. پنج، چهار، سه، دو ..


Photo: Pacific Press/Getty Images

/ 1 نظر / 20 بازدید
syahbaatr

همین جمع شدن اینهمه آدم دلیل جشن و دستای تو هواشونه. قرار دارن فلان ساعت فلان روز پنج چهار سه دو ...